Ik ga er 1 (!) keer wat over zeggen en dan moet het klaar zijn!
De afgelopen weken stond Nederland min of meer stil. Voor het eerst in 32 jaar schopten we het tot de finale. Toen Nederland de Braziliaanse voetbalploeg verslagen, wisten we het zeker: we worden kampioen. De oranjegekte barste meer los dan ooit. Er zullen bar weinig mensen zijn die gister niet hebben gekeken, geluisterd of in ieder geval hebben geduimd. Schouder aan schouder stonden we, allemaal eensgezind. Links of rechts, gelovig of niet, we hadden 1 ding gemeen: we wilden kampioen worden!
Toen kwam de desillusie: Spanje scoorde in de tweede verlenging en bezegelde daarmee het lot van “onze jongens”, die de teleurstellingen van 1974 en 1978 niet hadden kunnen doen vergeten. Aansluitend barst natuurlijk de kritiek los, waarvan de meeste kritiek was gericht op Webb, tweede scheidsrechter van de wereld en gisteravond wel erg slordig. Zonder alle punten op te noemen waar Webb volgens mij onjuist heeft opgetreden, kan ik enkel concluderen: het is NIET zijn schuld. Webb moest niet de wedstrijd winnen, dat moesten wij. Wij stonden achter de bal, wij hadden moeten scoren, wij hadden sterker moeten zijn dan Spanje en we hadden ons vooral niet moeten laten leiden door het optreden van de scheids.
Hoe je het ook wendt of keert, dat alles is ons niet gelukt, Webb of geen Webb. Hoe slordig Spanje verder ook speelde, ze deden wat ze moesten doen, 1 opening vinden en die benutten. Exact waar wij steken hebben laten vallen. Maar is dat nou echt waar we dit WK mee moeten afsluiten? Nee, ik denk het niet. We hebben gevochten als leeuwen, we zijn verder gekomen dan we in jaren hebben gepresteerd, we zijn de tweede beste voetbalploeg van de gehele wereld, we hebben Brazilië in de tweede helft zo ongeveer van de mat geveegd, we hebben met 22cm voetbalwonder (Wesley Sneijder) een van de twee topscoorders van het toernooi geleverd, kortom, we hebben ons in de kijker gespeeld, of het nou met Duits voetbal is of iets anders, we hebben het gered tot de finale, in tegenstelling tot 30 andere nationale ploegen.
Dus laten we ophouden met janken, laten we trots zijn, laten we onze leeuwenharten laten spreken, laten we schouder aan schouder staan en vol goede moed toewerken naar het volgende toernooi, waar we opnieuw de kans krijgen om ons te bewijzen. Er zijn geen slechte winnaars, alleen slechte verliezers…
Social Links